„Lato” to kolejna powieść szkockiej pisarki Ali Smith z cyklu, obok „Wiosny”, „Jesieni” i „Zimy” oraz wydanej niedawno „Piątej pory roku”. Książka może nieco zwodzić tytułem, ponieważ absolutnie nie jest to lekka i przyjemna lektura. Jest to powieść z wieloma odniesieniami do sytuacji politycznej od czasów pandemii, tak w ujęciu lokalnym, jak i globalnym. W przemyśleniach i wypowiedziach bohaterów przemycane są komentarze na temat ekologii, pandemii czy polityki migracyjnej. To, co wydaje się w „Lecie” najciekawsze, to umiejętne przeplatanie wątków bohaterów żyjących współcześnie z historiami ludzi z czasów drugiej wojny światowej. Wspólnymi mianownikami tych historii są: więzi rodzinne i internowanie.
Śledząc losy tak współczesnych, jak i nieżyjących (lub żyjących świadków wojny), czytelnik próbuje odgadnąć więzy i relacje łączące ludzi. Nie zawsze fabuła powieści daje rozwiązania tych zagadek, ale sam proces dochodzenia do nich jest fascynującą czytelniczą przygodą.
Cytat: „I w lecie chyba tak naprawdę chodzi o wyobrażony koniec. Instynktownie ku niemu zdążamy, jakby miał coś znaczyć. Zawsze go szukamy, zwracamy się ku niemu, przez cały rok zmierzamy w jego stronę, jest jak horyzont, który zawiera w sobie obietnicę zachodu słońca.”
‘Summer’ – fates of the internees, both during the war times and at present; summer and relations with others in the background; difficult experience of pandemics and immigration
‘Summer’ is another novel by a Scottish writer Ali Smith from the series ‘Seasonal Quartet’, next to ‘Spring’, ‘Autumn’ and ‘Winter’ as well as recently published ‘Companion Piece’. The book may deceive with its title since it is by no means a light vacation reading. It is in fact a novel with numerous references to the political situation since the pandemics, both in local and global terms. Characters’ reflections and utterances are used to sneak comments on ecology, pandemics or migration policy in. What seems most captivating in ‘Summer’ is the skilful interweaving of the lots concerning contemporary people with those from the World War II times. The common denominators of those stories are: family bonds and internments.
Following the fates of both the living and the dead (also: the living witnesses of the war), the reader tries to figure out the relations linking the characters. It is not common, though, that the storyline provides solutions to these riddles, but the process of reaching them constitutes a fascinating reading adventure.
Quote: ‘And summer’s surely really all about an imagined end. We head for it instinctually like it must mean something. We’re always looking for it, looking it, heading towards it all year, the way a horizon holds the promise of a sunset.’
„Chłopiec z burzy i inne
opowiadania” – przyroda, z jej pięknem, siłą i nieprzewidywalnością; czasem z
człowiekiem, czasem kontra człowiek
„Chłopiec z burzy i inne
opowiadania” to zbiór opowiadań australijskiego pisarza Colina Thiele.
Najbardziej rozpoznawalnym jest zapewne „Chłopiec z burzy”, z racji jego
adaptacji filmowej o tym samym tytule. Każde opowiadanie ma inną fabułę,
ale można odnaleźć w nich wspólne mianowniki. Jednym z nich jest postać
chłopca, którego doświadczenia życiowe czynią coraz dojrzalszym, ale też
bardziej świadomym swoich ograniczeń. Kolejnym jest przyroda – w tym przypadku
nieokiełznana i surowa przyroda Australii. Najczęściej przedstawiona jest jako
niezwykle silny i nieprzewidywalny żywioł, z którym człowiek próbuje
harmonijnie współżyć, ale jest to zadanie bardzo trudne. Przyroda
dominuje, nie daje się ujarzmić i podporządkować, zdarza się jednak, że jest
wsparciem i kompanem człowieka, jak w przypadku Pana Parsifala, pelikana z „Chłopca
z burzy”.
„Chłopiec z burzy i inne opowiadania”
to powieść pokazująca również postawę szacunku i pokory wobec przyrody i
żywiołów. I to właśnie wydaje się najważniejszym i bardzo aktualnym przesłaniem
tej książki.
Cytat: „W ostatecznym rozrachunku
nie liczyły się rzeczy. Liczył się człowiek. (…) I siła ducha. To się właśnie
liczyło. Wola przetrwania. Być może kiedyś wszyscy będą musieli polegać tylko
na tym.”
‘Storm Boy and Other Stories’ –
nature with its beauty, power and unpredictability, sometimes with a man,
sometimes against a man
‘Storm Boy and Other Stories’
constitutes a collection of short stories by an Australian writer, Colin
Thiele. The best recognized story is probably ‘Storm Boy’, due to its film adaptation of the same
title. Each story has a different plot, but common denominators can be found in
all of them. One is a boy protagonist whom life experience makes more and
more mature as well as aware of one’s limits. Another one is nature – here the
untamed and severe nature of Australia. Most frequently, it is presented as an
unusually strong and unpredictible phenomenon with which a human tries to
coexist in harmony, but it remains very challenging work. Nature dominates and does
not allow to be tamed or subordinated. However, it happens to become a human’s
supporter and companion – as in the case of Mr Percival, a pelican from ‘Storm
Boy’.
‘Storm Boy and Othe Stories’
depicts the attitude of respect and humility towards nature and its phenomena.
And that appears to be the essential and current message coming out of the
book.
Quote: ‘Ultimately, things didn’t
count. It was a man that counted. (..) And the power of spirit. It was
that counted. The will to survive. Maybe some day everyone will have to rely
only on those.’
Chcesz uczyć się angielskiego jeszcze więcej? Wskakuj do naszego mailingowego salonu językowego.
