„Zapomniane niedziele” Valerie Perrin ─ powieść, która zabiera nas w czasy, jakie możemy poznać jedynie z relacji ich jeszcze żyjących świadków
„Zapomniane niedziele” Valerie Perrin zabiera nas w odwiedziny do domu spokojnej starości „Pod Hortensjami”, gdzie poznajemy mniej lub bardziej miłych pensjonariuszy, z ich dolegliwościami, upodobaniami i nastrojami. Często to ludzie zapomniani przez bliskich, tęskniący za odwiedzinami i obecnością rodziny. Narratorka powieści, Justine Neige, snuje opowieść o życiu jednej ze swoich podopiecznych: Helene. Losy kobiety sięgają trudnych czasów drugiej wojny światowej. Wojenna zawierucha niesie za sobą znaczące konsekwencje i odciska długotrwałe piętno na życiu tak bohaterki, jak i osób jej bliskich, w tym ukrywanego przez nią Żyda polskiego pochodzenia, Simona. Relacja historii Helene przeplata się ze wspomnieniami z trudnej przeszłości samej bohaterki, które finalnie tworzą nie mniej zaskakującą i poruszającą opowieść.
Proza Perrin wciąga od pierwszej strony i ciężko rozłożyć lekturę jej powieści w czasie. Wartka narracja, wciągająca fabuła, intrygujące tajemnice i niedopowiedzenia, piękny język ─ to na pewno tylko niektóre elementy przepisu na sukces tej pisarki. Niemniej i dla nich ─ warto!
Cytat: „Wydaje mi się, że w pewnej chwili starzy ludzie biegną szybciej od młodych. Rzucają się w taki sprint, że nikt nie może ich dogonić.”
‘Forgotten on Sunday’ by Valerie Perrin ─ a novel that takes us back to the times which we can learn about only from the still living witnesses’ accounts
‘Forgotten on Sunday’ by Valerie Perrin takes us for a visit to the retirement home ‘Under hydrangeas’ where we can meet more or less kind boarders with their ailments, preferences and moods. More often than not, these people are forgotten by their relatives, yearning for their families’ visits and presence. The narrator, Justine Neige, spins a story of one of her protege’s ─ Helene’s ─ life. The woman’s destinies go back to the tough times of the Second World War. The war turmoil has significant consequences and leaves a long-lasting mark on both Helen’s and her loved ones’ lives, among whom is a Jew of Polish origin: Simon. The account of Helen’s story is intertwined with the memories from the narrator’s difficult past. Justine’s reminiscences eventually create an equally startling and moving story.
Perrin’s prose captivates from the very first page and it is rather difficult to spread its reading over time. Fast-flowing narration, an engaging storyline, intriguing secrets and understatements, beautiful language ─ these are for sure only a few elements of the recipe for this writer’s success. Nevertheless, the book is definitely worth reading ─ even if only for those!
Quote: ‘It seems to me that at some point elderly people run faster than the young. They rush into such sprinting that no one can catch up with them’.
„Łakome” Małgorzaty Lebdy ─ poetycka opowieść o odchodzeniu, ale i o życiu człowieka zanurzonym w życiu przyrody
„Łakome” to powieść napisana przez poetkę, co jest w tym przypadku moim zdaniem istotną informacją. Wydawać by się mogło, że to opowieść o towarzyszeniu osobie, która odchodzi. Okazuje się jednak, że w relacje z codziennych rytuałów, zwykłych czynności związanych z opieką nad schorowaną, umierającą babcią wplecione są jeszcze inne wątki, jak choćby historia jej małżeństwa. Czytając powieść Lebdy, trudno oprzeć się wrażeniu, że nic w niej nie jest oczywiste i takie, jak to opisuje, że wszystko ma jeszcze dodatkowe znaczenia, coś symbolizuje. Obecność przyrody, mocnej, niezależnej, dzikiej nadaje jej charakter kolejnego bohatera powieści. Natura wkrada się zresztą w różne obszary życia bohaterów, może trafniej byłoby napisać, że jest przez nich do tego życia zapraszana.
Powieść ze względu na niewielką objętość i krótkie rozdziały można przeczytać w jeden wieczór, ale warto czytać i smakować ją powoli. To z pewnością ułatwi próby zrozumienia tej wielowymiarowej opowieści, jej symboliki, puent i nieoczywistych znaczeń.
Cytat: „Możliwe, myślę, że ponownie zasnęła, ale patrzenie zostawiła na jawie. Najstraszniejsza jest wtedy, kiedy patrzy tak, że nie wiadomo, do kogo należą jej oczy.”
‘The Greedy’ by Małgorzata Lebda ─ a poetic story about passing away, but also about human life immersed in nature’s life
‘The Greedy’ by Małgorzata Lebda is a novel written by a poet, which in this case constitutes, in my opinion, crucial information. It could seem that it is a story about accompanying a person who is dying. It turns out, however, that the accounts of everyday rituals, usual activities connected with caring for an ailing, dying grandmother are intertwined in other subplots, for instance the story of her marriage. When reading Lebda’s novel, it is hard to resist the impression that nothing there is as described, obvious. It seems to be the contrary, everything has some additional meanings, symbolizes something. The presence of nature: the powerful, independent, wild one assigns it a status of the novel’s another protagonist. In fact, nature creeps into various areas of the characters’ lives, perhaps it should be stated that it is invited to their lives.
Due to its small volume and short chapters, the novel can be read in one evening, but it is worth reading and savouring slowly. This way it will surely be easier to try to comprehend the content of this multidimensional story, its symbolism, punchlines and non-obvious meanings.
Quote: ‘It is possible, I think, that she fell asleep again, but left watching awake. She is most terrifying when she watches the way that it is not certain who her eyes belong to.’
Chcesz uczyć się angielskiego jeszcze więcej? Wskakuj do naszego mailingowego salonu językowego.
