Jak czytać po angielsku? Recenzja książek „Historia syna” oraz „Kiedy żurawie odlatują na południe” w dwóch wersjach językowych
Czytanie książek w oryginale to jedna z najskuteczniejszych metod nauki angielskiego. Dziś pokażemy Ci, jak możesz połączyć przyjemność czytania z efektywną nauką języka, na przykładzie dwóch publikacji: „Historia syna” Marie-Helene Lafon, i „Kiedy żurawie odlatują na południe” Lisa Ridzén. Poniżej znajdziesz recenzję w wersji polskiej i angielskiej — idealne narzędzie do dwujęzycznego treningu językowego!
Dlaczego warto czytać w dwóch językach
Regularne czytanie w języku polskim i angielskim to sprawdzony sposób na rozwój słownictwa
— poznajesz nowe wyrażenia w kontekście, lepsze zrozumienie struktur gramatycznych
— widzisz jak budowane są zdania, dostrzeganie niuansów kulturowych
— rozumiesz różnice w przekazie, oraz poprawę umiejętności myślenia w obu językach
— uczysz się płynności.
Recenzja książki Marie-Helene Lafon: „Historia syna”, wyd. Wydawnictwo Literackie.
„Historia syna” ─ prostym językiem opowiedziana historia zagmatwanych
relacji i rodzinnych tajemnic
Andre wydaje się zupełnie wrosnąć w rodzinę, która go wychowuje – ciocię (siostrę matki),
jej męża i ich córki. Jest absolutnie hołubiony przez nich wszystkich i niezbyt szczęśliwy
przez te dwa miesiące w roku, kiedy odwiedza go jego biologiczna matka, Gabrielle. Jest
ona puzzlem zupełnie niepasującym do ich rodzinnej układanki, zamożną pielęgniarką
pracującą w Paryżu, przesiąkniętą jego splendorem kontrastującym z prostotą prowincji. Jak
się okazuje, matką-tajemnicą.
Niemniejszą zagadką pozostaje biologiczny ojciec Paul Lachalme. Wydaje się, że
dorastającemu chłopcu zupełnie nie zależy na jego poznaniu, a jednak podejmuje już jako
dorosły, żonaty mężczyzna, próby odnalezienia go. Nie jest to z pewnością jakiś priorytet w
jego życiu, a jednak brak ojca i świadomość, że on przecież gdzieś tam żyje, być może bez
wiedzy o posiadanym potomku, towarzyszą głównemu bohaterowi nieustannie.
Podobnie, cieniem na życiu ojca Andre i jego rodziny położyła się tragedia, jaką było
poparzenie się, a następnie śmierć w męczarniach jego brata bliźniaka. I analogicznie, duch
przeżytych wydarzeń, doświadczeń i sytuacji towarzyszy bohaterom powieści, a w
uniwersalnym ujęciu – każdemu z nas. Kształtuje nasze postawy, osobowości, determinuje
nasze decyzje, często zapewne wbrew naszej woli lub bez świadomości.
Język Lafon opisuje idylliczną codzienność przerywaną tragicznymi wydarzeniami, pokazuje,
jak dajemy się zwodzić pozorom widząc tak naprawdę tyle, ile inni pozwalają nam zobaczyć.
Przypomina, że prawda najczęściej kryje się głęboko pod tą powierzchnią dostępną
naszemu poznaniu i tylko czasem udaje się ją odkryć.
Cytat: „Mojemu ojcu, Śmierć uwalnia nas od tajemnicy, Twój syn”.
Porada językowa: Czytając teraz wersję angielską, spróbuj odnaleźć te same wątki i emocje.
Zwróć uwagę na różnice w wyrażaniu tych samych myśli w obu językach.
Review of Marie-Helene Lafon’s book: ‘The Son’s Story’
‘The Son’s Story’ ─ a simply told story of complicated relationships
and family secrets
Andre seems to have completely integrated into the family raising him – his aunt (his mother’s
sister), her husband and their daughters. He is absolutely doted on by all of them, and is not
particularly happy during those two months of the year when he is visited by his biological
mother, Gabrielle. She is a puzzle piece that doesn’t fit into their family jigsaw at all – a
wealthy nurse working in Paris, steeped in its splendor, which contrasts sharply with the
simplicity of the province. As it turns out, she is a mother shrouded in mystery.
The biological father, Paul Lachalme, remains an equally great enigma. It seems that the
adolescent boy has absolutely no interest in getting to know him, and yet, as an adult,
married man, he attempts to track him down. It is certainly not a priority in his life, and yet the
absence of a father and the awareness that he is out there living somewhere – perhaps
without even knowing he has a child – constantly accompany the protagonist.
Similarly, a shadow was cast over the life of Andre’s father and his family by a tragedy: the
severe burning and subsequent agonizing death of his twin brother. Analogously, the ghost
of past events, experiences and situations haunts the characters of the novel, and – in a
universal sense – each of us. It shapes our attitudes, our personalities, and determines our
decisions, often presumably against our will or without our awareness.
Lafon’s language describes an idyllic everyday life interrupted by tragic events, showing how
we allow ourselves to be deceived by appearances, seeing only as much as others allow us
to see. It serves as a reminder that the truth is usually hidden deep beneath the surface
accessible to our perception, and only occasionally do we manage to uncover it.
Quote: ‘To my Father, Death frees us from mystery, Your son.’
Podobało Ci się czytanie w dwóch wersjach językowych? Świetnie! Mamy dla Ciebie jeszcze jedną recenzję. Zwróć uwagę i tym razem, jak różnią się zdania i całe konstrukcje w obu wersjach.
Recenzja książki Lisa Ridzén „Kiedy żurawie odlatują na południe” , wyd. Albatros
„Kiedy żurawie odlatują na południe” Lisy Ridzén — o trudnych relacjach
międzypokoleniowych oraz ograniczeniach, jakie nakłada na nas starość
Powieść Ridzén to powolna wędrówka przez ostatnie miesiące życia dziewięćdziesięciolatka,
Bo, mieszkającego samotnie w szwedzkiej wiosce. Staruszkiem opiekują się pracownicy
instytucji Pomoc Domowa, ponieważ jest on już coraz mniej samodzielny. Obserwujemy
rzeczywistość oczyma Bo, jego spostrzeżenia często przeplatają wspomnienia. Drobne,
codzienne czynności przywołują liczne retrospekcje związane z rodzicami głównego
bohatera, jego żoną, synem, psami.
Bardzo ważnym wątkiem powieści są relacje ojców z synami, pokoleniowo bardzo ze sobą
związane. Bo nazywa swojego ojca „Starym”, nie ma z nim dobrych wspomnień.
Doświadczył od niego poniżenia, przemocy psychicznej i fizycznej. „Stary” był surowym,
pracującym fizycznie i oschłym mężczyzną, nie stronił od alkoholu i nie potrafił szczerze
rozmawiać o emocjach czy relacjach z innymi. Bo, choć również raczej mało wylewny, stara
się zbudować mocną więź ze swoim synem, spędza z nim dużo czasu i stara się być
wsparciem. Widoczne różnice międzypokoleniowe utrudniają im wzajemne zrozumienie.
Najbardziej jaskrawym tego przykładem jest sytuacja z Sixtenem – psem Bo. Jego syn
oddaje zwierzaka innej rodzinie, ponieważ starszy pan nie jest już w stanie się nim
opiekować. Tymczasem sam Bo odbiera to jako wyrządzoną mu krzywdę, rozdzielenie go z
przyjacielem.
Lektura powieści Ridzén to towarzyszenie umierającemu człowiekowi w jego coraz
trudniejszej codzienności. Uświadamia nam, jakim wyzwaniem stają się zwykłe czynności,
kiedy ciało odmawia posłuszeństwa i traci sprawność. Pokazuje, jak trudno pogodzić się z
demencją ukochanej osoby, która pewnego dnia już nas nie rozpoznaje i jak potrzebni nam
są na tym finalnym etapie życia kochający nas ludzie.
Cytat: „Patrzy na mnie oczami chłopca, który wpatrywał się we mnie uważnie i słuchał tego,
co mu opowiadałem. Jego wzrok mówił: «Jesteśmy tylko my: ty i ja»”.
Review of Lisa Ridzén’s book: ‘When the Cranes Fly South’
‘When the Cranes Fly South’ by Lisa Ridzén — a story about difficult intergenerational
relationships and the limitations imposed on us by old age.
Ridzén’s novel is a slow journey through the final months of the life of Bo, a ninety-year-old
man living alone in a Swedish village. The elderly man is cared for by workers from a home
care service because he is becoming increasingly less independent. We observe reality
through Bo’s eyes, his observations are often intertwined with memories. Minor, everyday
activities trigger numerous flashbacks involving the main character’s parents, his wife, his
son, and his dogs.
A crucial thread in the novel is the relationship between fathers and sons, deeply connected
across generations. Bo refers to his own father as ‘the Old Man’ and has no good memories
of him, having experienced humiliation, as well as emotional and physical abuse at his
hands. ‘The Old Man’ was a harsh, emotionally distant blue-collar worker who did not shy
away from alcohol and was unable to speak honestly about emotions or relationships. Bo,
though also rather reserved, tries to build a strong bond with his own son, spending a lot of
time with him and trying to be supportive. However, visible intergenerational differences
hinder their mutual understanding. The most striking example of this is the situation with
Sixten – Bo’s dog. His son gives the pet away to another family because the elderly man can
no longer care for it. Meanwhile, Bo himself perceives this as a wrong done to him, a cruel
separation from his friend.
Reading Ridzén’s novel means accompanying a dying man through his increasingly difficult
daily life. It makes us realize what a challenge ordinary activities become when the body
refuses to cooperate and loses its function. It shows how hard it is to come to terms with the
dementia of a loved one who one day no longer recognizes us, and how much we need
people who love us at this final stage of life.
Quote: ‘He’s looking at me with the eyes of the boy who used to gaze at me intently and
listen to what I told him. His look said: It’s just us: you and me.’
Jak wykorzystać te recenzje do nauki angielskiego?
Czytanie tej samej książki po polsku i po angielsku pozwala dostrzec różnice kulturowe i językowe, a jednocześnie rozwija słownictwo i umiejętność myślenia w dwóch językach. To doskonałe ćwiczenie dla wszystkich, którzy chcą łączyć przyjemność czytania z nauką języków obcych.
Szukasz jeszcze innych sposobów na łatwą i przyjemną naukę języka?
- Ćwicz regularnie — sięgnij po kalendarz Zrywak do codziennej nauki angielskiego.
- Stwórz nawyk — dołącz do naszego Newslettera po więcej materiałów.
Chcesz więcej takich dwujęzycznych recenzji? Daj nam znać jakie książki chciałbyś/chciałabyś zobaczyć w kolejnych odsłonach
