Czytanie książek w oryginale to jedna z najskuteczniejszych metod nauki angielskiego. Dziś pokażemy Ci, jak możesz połączyć przyjemność czytania z efektywną nauką języka, na przykładzie bestsellera Elizabeth Gilbert „Jedz, módl się, kochaj”. Poniżej znajdziesz recenzję w wersji polskiej i angielskiej – idealne narzędzie do dwujęzycznego treningu językowego!
Regularne czytanie w języku polskim i angielskim to sprawdzony sposób na rozwój słownictwa – poznajesz nowe wyrażenia w kontekście, lepsze zrozumienie struktur gramatycznych – widzisz jak budowane są zdania, dostrzeganie niuansów kulturowych – rozumiesz różnice w przekazie, oraz poprawę umiejętności myślenia w obu językach – uczysz się płynności.
„Jedz, módl się, kochaj” — czyli podróż przez trzy kraje i trzy wymiary ludzkiej egzystencji
„Jedz, módl się, kochaj” Elizabeth Gilbert to symboliczna droga przez różne miejsca naszego globu, ale też eksploracja rozmaitych wymiarów życia człowieka.
Przystanek pierwszy — Włochy
Pobyt we Włoszech to dla głównej bohaterki powieści, Liz, pozornie czas dogadzania ciału i zmysłom. Pozornie, ponieważ delektowanie się pysznymi włoskimi potrawami niesie za sobą bogactwo spotkań towarzyskich, rozmów i emocji. Italia to również zachwyt nad dziełami sztuki, czyli uczta dla oka.
Przystanek drugi — Indie
Od atmosfery dogadzania ciału Liz przechodzi do ascezy buddyjskich mnichów. Dieta ograniczona do prostych lokalnych produktów to jedynie element dyscypliny, jakiej główna bohaterka powieści musi się poddać. Surowy tryb życia okazuje się właściwym sposobem eksploracji duchowej sfery ludzkiego życia.
Przystanek trzeci — Indonezja
Ostatnia część powieści porusza wiele wątków, ale skupia się najbardziej na relacji z innymi. Główna bohaterka uczy się odwagi, podejmowania ryzyka, jakie niesie za sobą przywiązanie do innych ludzi. Relacje z innymi nie są ważniejsze od relacji z samym sobą, ale tak samo niezbędne do budowania szczęśliwego życia.
Powieść polecam zarówno tym, którzy przeszli drogę podobną do drogi Liz, jak i tym, którzy na taką podróż nigdy się nie odważyli. Na pewno jest ona łatwiejsza, jeśli ktoś przed nami już jej doświadczył i dzieli się swoimi spostrzeżeniami.
Cytat: „Szczęście jest rezultatem naszego osobistego wysiłku. Trzeba o nie walczyć, dążyć do niego, upierać się przy nim, a czasami nawet szukać go na drugim końcu świata.”
Porada językowa: Czytając teraz wersję angielską, spróbuj odnaleźć te same wątki i emocje.
Zwróć uwagę na różnice w wyrażaniu tych samych myśli w obu językach.
‘Eat, pray, love’ — a journey across three countries and three dimensions of human existence
‘Eat, pray, love’ by Elizabeth Gilbert depicts a symbolic way across various places of the globe as well as the exploration of different dimensions of human life.
The first stop — Italy
The stay in Italy was apparently for the protagonist, Liz, the time of indulging the body and senses. Apparently because feasting on delicious Italian dishes carries the wealth of meetings, conversations and emotions. Italy is also about the admiration for the works of art, which means feast for the eye.
The second stop — India
From the atmosphere of indulging the body, Liz proceeds to the Buddha monks’ ascetism. The diet limited to basic local products constitutes only an element of the discipline the protagonist has to follow. The strict lifestyle proves to be the appropriate way to explore the spiritual sphere of human life.
The last stop — Indonesia
The final part of the novel raises numerous themes but focuses mainly on relationships with others. The protagonist learns the courage, taking risks included in the ties we have with other people. The relationships with with others are not more important than the relations with ourselves but are equally essential in terms of building a satisfying life.
I recommend the novel ‘Eat, pray, love’ both to those who went the way similar to that of Liz and for those who have never dared such a journey. Certainly, it is easier if someone experienced it before and shares their observations.
Quote: ‘Happiness is the consequence of personal effort. You fight for it, strive for it, insist upon it, and sometimes even travel around the world looking for it.”
Podobało Ci się czytanie w dwóch wersjach językowych? Świetnie! Mamy dla Ciebie jeszcze jedną recenzję. Zwróć uwagę i tym razem, jak różnią się zdania i całe konstrukcje w obu wersjach.
„Poradnik umierania dla początkujących” – delektuj się życiem, ale też oswajaj się ze
śmiercią
W swoim „Poradniku umierania dla początkujących”, Simon Boas pokazuje, jak perspektywa
śmierci potrafi nauczyć nas żyć. W zbiorze artykułów publikowanych wcześniej w prasie
przypomina, jak ważne są zupełnie prozaiczne rzeczy, jak choćby uśmiech, delektowanie się
tym, co wokół nas oraz poczucie wdzięczności za wszystko, czego dane nam jest
doświadczyć.
Autor podkreśla znaczenie oswajania się ze śmiercią, która jest przecież nieuchronna. W
obliczu śmiertelnej choroby zaleca postawę akceptacji faktu odejścia z tego świata zamiast
nieustannego buntu i negacji, które prowadzą jedynie do zgorzknienia. Podsuwa pomysły na
to, jak przygotować siebie i innych na swoje odejście.
Istotną częścią książki jest zbiór zaleceń, jakie Boas adresuje do ludzi z otoczenia osób
terminalnie chorych. Pokazuje, jak umierający odbiera konkretne wypowiedzi i zachowania
bliskich. Podpowiada, czego unikać, co zmienić, a czego mówić/robić więcej. Cenne rady dla
każdego z nas, podane w humorystycznym, lekkim tonie. Książka idealna na przesycone
refleksją listopadowe dni.
Cytat: „Dla nikogo nie jesteśmy całą książką, nawet dla męża czy żony, rodziców czy dzieci.
Jesteśmy postaciami w ich historiach. A oni będą pisać w nich piękne rozdziały również po
naszym odejściu.”
‘A Beginner’s Guide to Dying’ – savor life but grow accustomed to death
In his ‘A Beginner’s Guide to Dying’, Simon Boas shows how the perspective of death can
actually teach us the art of living. In his collection of articles published in press, he reminds
us of the importance of such basic things as smile, indulging in what surrounds us and
gratitude for everything we have been allowed to experience.
The author underlines the significance of growing accustomed to death which is in fact
inevitable. In the face of terminal illness he advises the acceptance attitude instead of the
constant rebellion or negation, both of which often lead only to bitterness. Boas sparks some
ideas for preparing ourselves as well as the others for our death.
A significant part of the book is devoted to a collection of recommendations addressed to
those close to the terminally ill people. The author explains how a dying person perceives his
loved ones’ utterances as well as behaviour. Moreover, he suggests what to avoid, change,
what to tell or do more. Precious tips for each of us, communicated in a humorous,
lighthearted way. A perfect book for filled with reflections November days.
Quote: ‘But we’re not someone’s whole book, even our spouse’s or our parents’ or our
children’s. We are characters in their stories. And they will keep writing beautiful chapters in
their own books after we have gone.’
Czytanie tej samej książki po polsku i po angielsku pozwala dostrzec różnice kulturowe i językowe, a jednocześnie rozwija słownictwo i umiejętność myślenia w dwóch językach. To doskonałe ćwiczenie dla wszystkich, którzy chcą łączyć przyjemność czytania z nauką języków obcych.
Chcesz więcej takich dwujęzycznych recenzji? Daj nam znać jakie książki chciałbyś/chciałabyś zobaczyć w kolejnych odsłonach
Chcesz uczyć się angielskiego jeszcze więcej? Wskakuj do naszego mailingowego salonu językowego.
