Jak czytać po angielsku? Recenzja książek „Ogrodnik i śmierć” oraz „Rok, w którym nie umarłem” w dwóch wersjach językowych
Czytanie książek w oryginale to jedna z najskuteczniejszych metod nauki angielskiego. Dziś pokażemy Ci, jak możesz połączyć przyjemność czytania z efektywną nauką języka, na przykładzie dwóch publikacji: „Ogrodnik i śmierć” Georgiego Gospodinowa i „Rok, w którym nie umarłem” Mikołaja Grynberga. Poniżej znajdziesz recenzję w wersji polskiej i angielskiej — idealne narzędzie do dwujęzycznego treningu językowego!
Dlaczego warto czytać w dwóch językach
Regularne czytanie w języku polskim i angielskim to sprawdzony sposób na rozwój słownictwa
— poznajesz nowe wyrażenia w kontekście, lepsze zrozumienie struktur gramatycznych
— widzisz jak budowane są zdania, dostrzeganie niuansów kulturowych
— rozumiesz różnice w przekazie, oraz poprawę umiejętności myślenia w obu językach
— uczysz się płynności.
Recenzja książki Georgiego Gospodinowa: „Ogrodnik i śmierć”, wyd. Wydawnictwo Literackie
„Ogrodnik i śmierć” — przejmująca opowieść o odchodzeniu, w której obecność
przeplata się z nieobecnością
Ogrodnik umarł, ale ogród żyje. Rośliny kwitną i zachwycają swym wzrostem, mimo nieobecności tego, kto je zasadził, mimo braku jego pozwolenia czy zachęty. Przyszła śmierć, ale życie trwa.
Książka Gospodinowa to zbiór miniatur opisujących proces odchodzenia jego ojca, od czasu pierwszych bólów i druzgocącej diagnozy po ostatni oddech. W relacje z trudnej rzeczywistości utraty sił i coraz większej zależności od pomocy innych autor wplata wspomnienia związane z ojcem. Jako jedną z form przynoszenia mu ulgi w bólu, Gospodinow wprowadza rozmowy dotyczące dzieciństwa swojego taty, zabiera go z codzienności naznaczonej cierpieniem w czasy niemal go pozbawione. Prowadzi rozmowy, na które – póki żyje jego rozmówca – jest jeszcze czas.
Książka podzielona jest na część przed śmiercią rodzica autora oraz tą po jego odejściu. Ta druga zawiera porady i opowieści znajomych pisarza, którzy pożegnali swoich bliskich. Obfituje też we wspomnienia samego Gospodinowa związane z jego tatą, przywołuje wspólne chwile, anegdoty, przygody. Stanowi również próbę odtworzenia losów ojca i całej rodziny, może jako formę terapii na czas żałoby, może jako jej naturalny element.
Powieść Gospodinowa zachwyca bogactwem refleksji, porównań, metafor, symbolicznych momentów. Każde zdanie przesiąknięte jest miłością syna do ojca, mimo że ich więź nigdy nie była naznaczona emocjonalną wylewnością czy okazywaną sobie czułością. Autor rozumie jednak, że ich miłość przybrała po prostu inne formy wyrazu. Tym trudniej się przyzwyczaić do nieobecności ukochanego ojca, którego obecność czuło się zawsze.
Cytat: „Ważne, aby ich trzymać za rękę, kiedy umierają, mowię przyjacielowi, który również stracił ojca. Ważne, żeby ich potem puścić, odpowiada po krótkim
milczeniu.”
Porada językowa: Czytając teraz wersję angielską, spróbuj odnaleźć te same wątki i emocje.
Zwróć uwagę na różnice w wyrażaniu tych samych myśli w obu językach.
Review of Georgi Gospodinov’s book: ‘Death and the Gardener’
‘Death and the Gardener’ — a moving account of a loved one’s passing, in which presence intertwines with absence.
The gardener has died, but the garden lives on. The plants bloom and delight us with their growth, despite the absence of the one who planted them, despite the fact that he is no longer there to give them permission or encouragement. Death has arrived, but life goes on.
Gospodinov’s book is a collection of short vignettes recounting his father’s gradual decline, from the first pains and the devastating diagnosis to his final breath. Interwoven with accounts of the harsh reality of losing his strength and becoming increasingly dependent on others for help are the author’s memories of his father. As a way of easing his pain, Gospodinov introduces conversations about his father’s childhood, taking him away from the suffering-filled present and back to a time that had been almost deprived of any pain. He has conversations with him, till there time to conduct them – as long as the person he is talking to is still alive.
The book is divided into two parts: one covering the period before the author’s father dies, and the other dealing with life after his passing. The second part includes advice and stories from the writer’s friends who have said goodbye to their own loved ones. It is also rich in Gospodinov’s personal memories of his father, recalling moments they shared, anecdotes and adventures. It is an attempt to reconstruct his father’s life and the history of the entire family, perhaps as a form of therapy during bereavement, or perhaps as a natural part of the grieving process.
Gospodinov’s book is remarkable for its wealth of reflections, comparisons, metaphors and symbolic moments. Every sentence is infused with a son’s love for his father, even though their relationship was never characterised by emotional exuberance or openly expressed tenderness. The author understands, however, that their love simply took different forms of expression. This makes it all the more difficult to grow accustomed to the absence of a beloved father whose presence had always been felt.
Quote: ‘It is important to hold their hand as they are dying, I tell a friend who has also lost his father. It is important to let them go afterwards, he replies after a brief silence.’
Podobało Ci się czytanie w dwóch wersjach językowych? Świetnie! Mamy dla Ciebie jeszcze jedną recenzję. Zwróć uwagę i tym razem, jak różnią się zdania i całe konstrukcje w obu wersjach.
Recenzja książki Mikołaja Grynberga „Rok, w którym nie umarłem” , wyd. Agora
„Rok, w którym nie umarłem” — czyli śmierć, której się nie spodziewasz, a potem spodziewasz się jej już zawsze
Książka Grynberga skupia się dużo bardziej na tym, co potem, czyli po przebytym zawale. Motyw śmierci obecny w życiu pisarza przed tym granicznym przeżyciem związany jest bardziej z losami jego przodków, Żydów mordowanych w trakcie drugiej wojny światowej. Po zawale temat umierania nabiera dla autora wymiaru dużo bardziej osobistego.
„Rok, w którym nie umarłem” to zapis przemyśleń Grynberga z czasów pobytu w szpitalu i rehabilitacji. Oscylują one wokół obserwacji personelu, pacjentów i ich krewnych, są przyczynkiem do snucia wspomnień i filtrowania ich przez świadomość naznaczoną bliskością śmierci. Niewielkie objętościowo dzieło to również świadectwo determinacji, by przełamać brak sił fizycznych systematyczną rehabilitacją oraz zdrowym stylem życia. Woli życia motywowanej chęcią zrobienia tego, czego niezrobienie byłoby nieodżałowane.
Grynberg snuje refleksje na temat powtarzalności w historii rodzinnej, próbuje odnaleźć związek miedzy swoim zawałem a problemami zdrowotnymi w jego rodzinie. Niewątpliwie czuje, że przeszłość jego rodu, genealogia determinują również jego los. Jednocześnie ma świadomość, jak wiele zależy od niego w perspektywie przyszłości jego potomków.
Warto zagłębić się w refleksje pisarza, które przybliżają nam zarówno temat umierania, jak i woli życia, która też okazuje się być raczej indywidualną niż powszechną. Pomagają one spojrzeć na śmierć i życie z mniej stereotypowych perspektyw oraz przypominają o wartości obu.
Cytat: „Jak mądrze odkładać rzeczy, żeby nie dokładały się do smutku tych, którzy przychodzą na nie patrzeć? Wiem, że wszystko staje się smutkiem i niezaspokajalną tęsknotą.”
Review of Mikołaj Grynberg’s book: ‘The Year I Didn’t Die‘
‘The Year I Didn’t Die‘ — a death you never see coming, after which you expect it at any moment, for the rest of your life.
Grynberg’s book focuses much more on what comes afterwards, that is, life after suffering a heart attack. Before this life-changing experience, the theme of death in the writer’s life was more closely connected with the fate of his ancestors, Jews murdered during the Second World War. After the heart attack, the subject of dying takes on a much more personal dimension for the author.
The Year I Didn’t Die is a record of Grynberg’s thoughts during his hospital stay and rehabilitation. They revolve around his observations of medical staff, patients and their relatives, prompting him to revisit his memories and filter them through a consciousness shaped by the proximity of death. This slim volume is also a testament to his determination to overcome physical weakness through systematic rehabilitation and a healthy lifestyle. It reflects a will to live driven by the desire to do the things that would otherwise leave him with lasting regrets.
Grynberg reflects on recurring patterns in family history and tries to find a connection between his heart attack and the health problems that have affected his family. Undoubtedly, he feels that his family’s past and genealogy also shape his own fate. At the same time, he is aware of how much depends on him when it comes to the future of his descendants.
It is worth delving into the writer’s reflections, which bring us closer to understanding both the subject of dying and the will to live, which, as it turns out, is more of an individual trait than a universal one. These reflections help us look at death and life from less stereotypical perspectives and remind us of the value of both.
Quote: ‘How can we put things away wisely so that they do not add to the sadness of those who come to look at them? I know that everything turns into sadness and an unquenchable longing.’
Jak wykorzystać te recenzje do nauki angielskiego?
Czytanie tej samej książki po polsku i po angielsku pozwala dostrzec różnice kulturowe i językowe, a jednocześnie rozwija słownictwo i umiejętność myślenia w dwóch językach. To doskonałe ćwiczenie dla wszystkich, którzy chcą łączyć przyjemność czytania z nauką języków obcych.
Szukasz jeszcze innych sposobów na łatwą i przyjemną naukę języka?
- Ćwicz regularnie — sięgnij po kalendarz Zrywak do codziennej nauki angielskiego.
- Stwórz nawyk — dołącz do naszego Newslettera po więcej materiałów.
Chcesz więcej takich dwujęzycznych recenzji? Daj nam znać jakie książki chciałbyś/chciałabyś zobaczyć w kolejnych odsłonach
